|
Seitenauswahl Seite davor |
|---|
§ 2. Wanne en vrowe enne anderen gaden nimt, so valt irer kindere vormuntscap an iren neysten unde eldesten swerdmach.
Addicio capituli II
Wanne de eldeste
und de neyste swerdmach to Gosler borger nicht en is so mach de rad dar wene to setten, de mid en wonde, de kindere to vormundende, edder se mochten den utman to der vormunschop to staden und sich de
vorwissenen laten, wu en dat duchte vor de kindere wesen.
Wanne en vrowe oder en man enne anderen gaden nimt oder se ire kindere af delet, sterft der kindere ienich dar na, dat erft uppe vader oder moder.
§ 3. Wanne en frowe enne anderen gaden nimt, so mot se mit den kinderen delen, of se dat eschet.
§ 4. Let en sine moder sitten mit willen in vormuntscap, wanne hedelinghe eschet, de scal men ime don, alset den is, alse he dat eschet, it hebbe sic gheergheret oder ghebeteret.
§ 5. Delet en sine kindere af unde nicht al, de nicht af ghedelet ne sin, nemet dat erve, it ne si anderes ghewilkort.
§ 6. De eldeste sone nimt sines vader herwede unde is siner brodere unde sustere vormunde, bente se to iren iaren komen. Is he aver en kropel oder stum oder blint oder maselsuchticht, so nimt et de, de neyst eme de eldeste is.
§ 7. Irsterft up enne vormuntscap, de scal dat vorwissenen, dat he dar bi do also recht is; Hedde he ok breke an sinen vif sinnen unde also dorhafticht were, dat dem rade duchte, dat he dat nicht vormunden ne kunde, so scolde dat de don, de na ime de neyste unde de eldeste swertmach were, unde to Gosler wonde, icht de rad dar anders nemande to setten, de en duchte bequemer wesen den kinderen.
§ 8. Irsterft kindere vormuntscap uppe enne, de scal se vorwissenen, dat he dar bi do, also recht is, unde scal en ere nottorft gheven na redeliken dinghen. Wente se to iren iaren komen, so scal he in ere gut al weder gheven, dat he up ghenomen hevet, it ne were hus oder boden oder ander dingh, dat van brande ane sinen dangk vorlorn were. Worde des iares wat boven der kindere nottorft van irme gude, de wile se binnen eren iaren sin, dat scal he al in ere nut keren.
§ 9. Hebbet lude lengut in samender hant, sterft der en, de lenerven hevet, de binnen iren iaren sin, wat men van ireme gude up nemet, dat scal men in weder gheven, wanne se to iren iaren komet, it ne were dat kost up dat gut ghedraghen were, de men redeliken bewisen mochte, der men nicht umme gan ne mochte, des scolen se ire del ghelden; bedorven is aver de kindere de wile to ihrer nottorft, er se to iren iaren komen, so scal men in gheven, wat to irme dele vallet, to irer nottorft.
§ 10. Scal en vormunde en recht don van der kindere weghene, de binnen eren iaren sin, dat scal he selve don; sin se aver to iren iaren ghekomen, so scolen se dat selve don.
§ 11. Wanne dat kint to sinen iaren komen is, so mach it kesen to vormunden, wene it wel, sek oder sine brodere oder sustere to vormunden
§ 12. Welk kint to sinen iaren nicht komen is, ne mach sich nicht vorloven to echte ane sines vormunden willen.
§ 13. Wanne dat kint to sineme drittegheden iare komen is, so is it to sinen iaren komen.
§ 14. Wanne dat kint erst gheboren wert, van der tid scal men eme rekenen sine iartale.
§ 15. Meghede unde wif scolen vormunden hebben an irer klaghe; ire edhe scolen se aver selve don.
§ 16. Tut en vrowe oder iuncvrowe, de en gast is, uppe iren vormunden, de scal wissenhet don umme also vele, alse se vor vorklaghet is, dat se iren vormunden to rechter tid vore bringhe.
§ 17. Ne brinkt maghet oder wif iren vormunden nicht vore to rechter tid, so moten se selve antworden, deme voghede wedden unde deme kleghere sine bute gheven.
§ 18. Hete en vormunde en kint, des vormunde he is, sin ervegut up laten unde vortyen, dat it in sines selves nuth, des vormunden, kome vor gherichte, des ne scal nicht sin, de wile dat kint binnen sinen iaren is, it ne si mit der anderen des kindes maghe vulbort unde rade.
§ 19. Nen vormunde scal ok ervegut noch lengut des kindes vorkopen noch bekomeren, de wile it binnen sinen iaren is, ane der anderen des kindes maghe willen. Scut it ok mit der vormunden unde der maghe willen, so scal men eme vorwissenen, dat dar van valt, dat men dat deme kinde antwarde, alse it to sinen iaren komen is.
§ 20. Were ok, dat en vormunde bi enes kindes gude, dat binnen sinen iaren were, so redeliken nicht ne dede alse dat deme rade duchte gut wesen, so sculde de rat sik vorwissenen laten, dat men dar bi dede also recht is.
§ 21. Bestorve en gherade oder herwede up en kint, unde des vormunde dat to sik neme unde dat vorkofte bi des kindes sunden live, dor des kindes vromen unde nuth mede to sceppene, unde dat kint dar na storve, dat gut, dar dat umme vorkoft were, dat ne dochte men nicht to herwede noch to gherade gheven; wat is aver unvorkoft were, dat moste men gheven, oder dat dat kint selve to sineme live hedde ghehat, of des anderen dar nicht bleven ne were; wat is aver inghelt oder in ander ding ghebracht were, dat worde des kindes neysten erven.
§ 22. Sterft en man unde en vrowe, die kindere hinder sek latet, de nicht mundich sint, dar scal de neyste unde de eldeste swertmach vormunde sin unde scal dat herwede unde gherade up nemen unde scal dat pennighen truweliken unde wol, so he durest mach, unde holden dat in vormunscap mit deme erve, wente de kindere to iren iaren komen unde scal bewissenen den erven unde deme rade der stat, dat he de penninghe von deme herwede unde gherade mit dem erve weder antwarden, dar dat to rechte bore, alse gut alset eme gheantwardet is. Is aver hir also sunderlich erve mede, vorghinghe dat van brande oder van anderem unghelucke, dar ne darf he nene not umme liden.
§ 23. Heft ok enes kindes vormunde van des kindes weghene in sine were ghenomen perde oder ve oder swine, de ghestorven oder verbrant oder eme vorstolen oder af gherovet weren ane sine scult, dat ne darf he nicht irleghen. Sculdighet men aver ene, dat he dar ane wat vreveliken vorsumt hebbe, dar mot he umme antwarden.
§ 24. Were en kint beneden sinen iaren, dat so vele nicht ne hedde, dar sin vormunde eme sine nottorft af pleghen mochte, so scal men nemen de anderen des kindes neysten maghe unde de wisesten; wes de to rade werdet mit dem vormunden, also mach men dar bi varen, efte men dat vor gherichte witlik do, des se dar umme to rade worden sin.
§ 25. Heft en man sine kindere in sinem brode unde in siner vormunscap, de binnen eren iaren sin, wat de det mit sinem erve, dat ne moghen de kindere nicht wederspreken; de moder en mochte aver des nicht don, wann se enne anderen gaden genomen hedde ane der kinder mage vulbord und willen. Were aver der kindere ein to sinen iaren komen, dat mochte dat wol wedderspreken, allen it in der moder brode unde vormunschap were.
§ 26. We ervedelinghe eschet van deme, de an sinem erve in vormunscap gheseten heft, de scal de scult ghelden, de he van der vormunscap weghene ghemaket heft, de ene antrid. Duchte eme aver, dat men eme unredeliken scult rekende, dar moste de vormunde sin recht to don, dat se scult so ghemaket were, dat he de to rechte scolde ghelden, sin del, de dat erve eschede.
§ 27. Sterft en, uppe den en vormunscap is ghevallen, de vormunscap ne erft he nicht uppe sinen erven; mer weme dat van kindes swertmaghen de vormunscap denne boret, de scal sic der denne underwinden, so he borger to Gosler were.
§ 28. De rechtelose man ne mach nemannes vormunde wesen denne sines wives unde siner kindere. Irsterft aver en vormunscap uppe ine, der ne scal he sic nicht underwinden, mer de neyste ime vormunde wesen mach, de scal sik der underwinnen.
| Seite danach Seitenauswahl |
|---|