Seitenauswahl
Seite davor

GoslarStR. IV 2

Van anevanghe

§ 1. Men ne mach nicht anevanghen denne vorduvet gut oder gherovet.

§ 2. We wat anevanghen wel, de schal dat don mit gherichte unde schal dat selve dridden guder lude beholden uppe den hilleghen.

§ 3. We en gut beholden wel, dat he gheanevanghet heft, de schal spreken, do he dat gut nilkest seghe, dat it do sin were unde noch sin si; dat ime god also helpe unde de hilleghen. Dar na scolen twene bederve man sweren, dat de edh reyne si unde ummenedich; dat in god also helpe unde de hilleghen.

§ 4. Ne mochte men ok des schultechten nicht hebben, alse en sin gut anevanghen welde, so mach dat de bodel don, bente men den schultechten hebben moghe.

§ 5. En mach sin vorduvede gut oder sin rovede gut wol up holden, bente he na deme richtere sende. Ne mochte men ok des voghedes noch des bodeles nicht hebben, alse men in dem lutteken richte gut anevanghen wel, so mochte de grote voghet oder sin bodel oder de scultechte deme kleghere wol rechtes helpen bente an den voghet, de in deme richte voghet is.

§ 6. Wat men vorduvedes gudes oder rovedes anevanghet, des schal deme voghede werden dat dridde del, of men dat nicht untredet, sunder van unser borghere gude.

§ 7. We dem anderen des sines wat liet mit willen, behalt men ime dat vore, dat ne mach he nicht anevanghen; mer ienem, deme he dat lech, dene mot he dar umme sculdighen.

§ 8. Of en sines heren gut oder siner vrowen ovele to bringt oder verdobelet, to deme gude mach de here oder de vrowe sich ten in der stat gherichte liker wis also alse it ime vorstolen were. Deme voghede newert aver de dridde del nicht van deme gude.

§ 9. Deyt men emme wat to truwer hant to behaldene, untvernet he dat oder wert it ime untvernet van sinem ghesinde weder sinen willen, dar mach de sich to ten, deme dat untvernet is, also alse it imvorstolen were. Deme voghede ne wert aver de dridde del nicht.

§ 10. Wert emme wat gheanevanghet unde sprict he, he hebbe dat ghekoft, he ne wete van weme, dat gut mot he weder gheven sunder bute; sine penninghe, de he dar umme gaf, heft he vorlorn, of iene sich dar to te alse hir vor ghesproken is. Tut he aver uppe sinen weren, den scal he vore bringhen over drye verteyn nacht, he ne vormete sich des er.

§ 11. Wert under emme wat gheanevanghet, de uppe nenne weren ne tut, de, de dat anevanghet heft, schal dat doch holden drye verteyn nacht. Ne kumt iene to der tid nicht vore, deme dat gheanevanghet is, he beholde doch sin gut unde te sich dar to alse recht is.

§ 12. Wert gut gheanevanghet, de dat in den weren heft, schal dat vorwissenen, dat he dat to rechter tid vore bringhe; unde ne welde he des nicht don, so scolde it don, de dat gheanevanghet hedde, unde scolde dat nemen in sine were.

§ 13. Wert emme en pert oder ve gheanevanghet, des men sich vormit vor gherichte to bringhende, sterft it dar en binnen, de dat inweren heft beholden, mot also gut, also dat pert oder ve was, do it gheanevanghet wart, oder dat ghelt, dar it up ghescattet wart, vor gherichte bringhen to dem selven rechte, alse men dat perd oder vevore bringhen scolde.

§ 14. Wu dicke en en pert oder ve oder ander dingh anevanghet unde eme dat nicht unttoghen wert mit rechte, so ne darf he dar nicht umme wedden noch buten, dat he dat gheanevanghet heft; wanne aver eme dat mit gherichte af ghewunnen wert, so mot he dar umme wedden unde buten.

§ 15. Wert wat gheanevanghet, des men uppe manighen weren tut, wene men dar umme sculdighet, dat he untruweliken oder unrechte dar bi vare, de mot dar umme antwarden; bekant he des, he mot dat wederdon.

§ 16. Wel en senne weren er vore bringhen denne over drye verteyn nacht, dat schal he spreken vor gherichte, dar he sich des vormit, stander stede unde wanne.

§ 17. Wat en man varendes gudes vorkoft, des schal he ewichliken vor rechteme anevanghe oder sine rechten erven gheweren.

§ 18. Sterft en, de weren schal, sin erve scal weren an siner stad.

§ 19. Bringhet en senne weren an gude, dat ime gheanevanghet is, so anevanghet men dat ander warve unde dridde warve unde also langhe, bente dat up dene kome, de dat van ersten van der ioghet in sinem stalle ghetoghen hebbe, of dat pert is oder ve is, oder of dat ander dingh is, de dat van ersten hebbe ghetughet mit sineme gude. Des mot he aver twene bederve man to tughe hebben, den dat witlik si, de ime dat up den hilleghen helpen beholden.

§ 20. We senne weren an ervegude bringhet vor gherichte, dat under eme gheanevanghet is, de is des ledich unde los, it ne were, dat he silve an der dat an rade oder an dat sculdich were.

§ 21. Wat en jode vorkoft, wert dat gut anevanghet unde bekant de jode des kopes vor gherichte, des schal he to rechte were sin; de jode ne lidet nene not vorbat, sunder he mot weder gheven dat gut, dat he dar vore up ghenomen hevet.

§ 22. Binnen den ver wenden ne mach men deme joden nicht anevanghen, he ne beholde sine penninghe dar an. Kelke, boke, gherewant unde wat to goddesdenste hort ne schal he nicht to pande nemen, he ne hebbe des gude weren. Nimt he ok kelke, missebuke oder gherewant to pande, dat ne schal he in sinen weren nicht beholden, mer emme kerstenen manne, deme he wol truwe, schal he dat beholden laten to siner hant.

§ 23. We emme tyet, dat he sin vorduvede gut in sinen weren hebbe, oder sin rovede gut, des mot he bekennen oder vorsaken; vorsaket he des unde kumt men des boven ine, so is he sculdich an der duve; bekant he des, he mot dat wederdon unde mot dat weder gheven; dat he dar umme gaf, dat hevet he vorlorn.

§ 24. We wat neme sime ghelik, of he dat openbare holde unde of men dar na vraghe, dat men des nicht vorsake, unde of men des nicht unberen ne wille, dat he sin recht dar to do, dat het vor dat hedde, dat it sin were, so blift he des ane schaden. Hevet he des aver wat ghenoten, of dat ve is, dat mot he irleghen.


Seite danach
Seitenauswahl